چندین ذینفع در شبکه‌های همکاری زنجیره تامین به هم متصل می‌شوند و با یکدیگر همکاری می‌کنند
AR AR سی تحقیق و نگارش در مورد شبکه های همکاری زنجیره تامین انجام داده است. یک شبکه همکاری زنجیره تامین (SC SC CN) یک فناوری کلیدی برای بهبود همکاری در یک زنجیره تامین گسترده است. SCCN یک راه حل مشترک برای فرآیندهای زنجیره تامین است که بر روی یک ابر عمومی – معماری چند به چند – ساخته شده است که از جامعه شرکای تجاری و فیدهای داده شخص ثالث پشتیبانی می کند. راه‌حل‌های SCCN، دید و تجزیه و تحلیل زنجیره تامین را در یک زنجیره تامین گسترده ارائه می‌کنند. برنامه های کاربردی شبکه دارای مزایای متمایزی هستند که انواع دیگر راه حل ها فاقد آن هستند.
اما زمانی که ARC نوشتن بر روی SCCN را انجام داد، در مورد اینکه چگونه این مجموعه راه حل می تواند به یک شرکت کمک کند تا عملیات زنجیره تامین خود را بهینه کند، نوشته ایم. راه‌حل‌های نرم‌افزاری زنجیره تامین و سازمانی اینگونه است. یک شرکت این راه حل ها را برای بهینه سازی کسب و کار خود خریداری می کند.
در گفتگو با مدیران خدمات مشاوره تاتا (TCS)، آنها گفتگو را تغییر دادند. به جای اینکه از دیدگاه شرکت به برنامه ریزی فکر کنند، شرکت ها باید کارایی را در زنجیره ارزش اکوسیستم گسترده خود در نظر بگیرند. آنچه ARC آن را "شبکه های همکاری زنجیره تامین" می نامد، TCS از آن به عنوان "سکوهای تجارت اکوسیستم" یاد می کند.
ریچ شرمن – یکی از اعضای ارشد مرکز تعالی زنجیره تامین TCS – اشاره می کند که بسیاری از شرکت ها در حال ساخت برج های کنترل برای مدیریت بهتر زنجیره تامین خود هستند. در مقابل، یک فرودگاه دارای یک برج کنترل است، اما از آن برای کمک به مدیریت تمام پروازها از تمام خطوط هوایی که به یک فرودگاه می آیند استفاده می شود. "مسئله نوظهور این است که در حالی که برج های کنترل داخلی دارای دید و کنترل بر بارهای خود هستند، اما آنها به همه بارهای موجود در اکوسیستم بازاری که در آن فعالیت می کنند، دید ندارند."
فقط تغییر مداوم تقاضا و محدودیت های مواد و تجهیزات در زنجیره ارزش یک شرکت مهم نیست. این محدودیت های در حال تغییر، ظرفیت حمل و نقل و تنگناها در کل اکوسیستم است که اهمیت دارد. عدم پیش بینی پذیری منجر به هزینه های بالاتر و خدمات بدتر می شود. و این به وضوح در سال های اخیر بدتر شده است.
آقای شرمن خاطرنشان می‌کند: «شرکت‌ها متوجه می‌شوند که زنجیره تأمین آنها به هیچ وجه یک زنجیره نیست.» آنها شبکه پیچیده ای از تامین کنندگان، دارایی های داخلی و شرکای حمل و نقل و تولید دارند که بسیاری از آنها به طور مداوم در حال تغییر هستند. شبکه ای که یک شرکت با برج کنترل خود قابل مشاهده است، تنها یکی از بسیاری از شبکه ها است.
تامین کنندگان SCCN مانند Emerge، GEP، و Coupa دید شبکه خوبی را برای خرید فراهم می کنند. راه حل های FourKites و project44 امکان مشاهده محموله ها را فراهم می کند. و راه حل های Interos یا Eversteam Analytics خطرات جدید را تقریباً در زمان واقعی مشاهده می کنند. و انواع دیگری از شبکه های همکاری زنجیره تامین نیز وجود دارد. بنابراین، آقای شرمن معتقد است که ما باید در مورد «جامعه شبکه‌ای از شبکه‌ها» فکر کنیم که متشکل از همه شرکت‌کنندگان در اکوسیستم بازار باشد. این نه تنها شامل شرکای تجاری خود شرکت می شود، بلکه شامل تامین کنندگان تامین کننده آنها، مشتریان مشتریان آنها و زنجیره های ارزش گسترده رقیب آنها می شود. به عنوان مثال، اگر دید اکوسیستم بهتری نسبت به تقاضای بلندمدت نیمه هادی ها وجود داشت، آن گاه کمبود تراشه ای را نداشتیم که بسیاری از صنایع همچنان با آن دست و پنجه نرم می کنند.
TCS بر این باور است که وقتی دید گسترده‌تری از شبکه در دسترس باشد، شرکت‌ها می‌توانند به روشی جدید به برنامه‌ریزی فکر کنند. برنامه‌ریزی منابع سازمانی سنتی و برنامه‌های برنامه‌ریزی زنجیره تامین از درون به بیرون برنامه‌ریزی می‌کنند. در کارهای دیگر، بر اساس داده های موجود در سیستم های داخلی خود و همکاری نسبتاً محدود، آنها عملیات داخلی خود را بهینه می کنند. اما چیزی به نام ERP 4.0 منجر به برنامه ریزی و بهینه سازی اکوسیستم مجموعه های کاربردی خواهد شد.
در زنجیره تامین، ما در مورد این واقعیت صحبت می کنیم که فقط بهینه سازی یک حلقه در زنجیره – به عنوان مثال، بهینه سازی تولید – منجر به یک سیستم بهینه نمی شود. سیستم های برنامه ریزی زنجیره تامین می توانند در کل مجموعه به هم پیوسته یک شرکت از عملیات منبع یابی، تولید و توزیع بهینه سازی کنند. صرفه جویی در پول در عملیات تولید لزوماً منجر به صرفه جویی بیشتر در کل سیستم متصل به هم نمی شود.
همین استدلال را می توان برای رویکرد اکوسیستمی به برنامه ریزی نیز مطرح کرد. بهینه‌سازی اکوسیستم می‌تواند منجر به صرفه‌جویی برای هر شرکت‌کننده در اکوسیستم شود که فراتر از چیزی است که یک شرکت می‌تواند با استفاده از رویکرد برنامه‌ریزی «اول من» به دست آورد.
این یک چشم انداز نفس گیر است. تحقق چشم انداز دشوار خواهد بود. این یک بازنگری اساسی در مدیریت زنجیره تامین است که واکنش اولیه بسیاری از متخصصان این است که هرگز نمی تواند کارساز باشد. اما تاریخ اخیر به ما نشان داده است که رویکرد فعلی مدیریت زنجیره تامین شکسته شده است. درست زمانی که شوک های کووید شروع به فروکش می کنند، تورم و جنگ شوک های جدیدی ایجاد می کنند. تقریباً هیچ یک از مدیران زنجیره تأمین معتقد نیستند که نوع زنجیره تأمین قابل پیش بینی و پایدار دوران گذشته در آینده قابل پیش بینی بازمی گردند. واضح است که یک رویکرد جدید مورد نیاز است.
دستیابی به برنامه ریزی اکوسیستم احتمالاً نمی تواند در یک جهش بزرگ انجام شود. آقای شرمن می گوید شرکت ها باید بدانند چه زمانی همکاری کنند و بدانند چه زمانی باید رقابت کنند. به عنوان مثال، بسیاری از شرکت ها برای به دست آوردن ظرفیت حمل و نقل با مشکل مواجه هستند. در این میان زباله در صنعت حمل و نقل بیداد می کند. این زمانی اتفاق می‌افتد که کامیون‌داران خالی رانندگی می‌کنند، معمولاً به این دلیل که هیچ باری در نزدیکی راننده وجود ندارد که در همان جهت راننده باشد. در صنعت حمل و نقل به این مایل های خالی گفته می شود. این مایل‌ها به این معنی است که رانندگان برای حضور در جاده‌ها درآمدی کسب نمی‌کنند و حمل‌کننده‌ها هزینه بیشتری برای جابجایی کالا می‌پردازند. تقریباً 30 درصد از مایل‌های طی شده، مایل‌های خالی هستند . این یک مشکل اکوسیستمی است. شاید این اولین نبرد شبکه اکوسیستمی باشد که در یک جنگ بزرگتر برای دستیابی به کارایی زنجیره تامین جدید پیروز می شود.

source

توسط bookheart

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.