یک UR-77 شارژ خط مین پاکسازی خود را راه اندازی می کند.
اگر ولادیمیر پوتین، رئیس‌جمهور روسیه، ماشه ضرب المثل را بکشد و ارتش روسیه که در حال حاضر در امتداد مرز با اوکراین جمع شده است، به سمت غرب به سمت کی‌یف غلت بزند، جنگ می‌تواند خونین، گیج‌کننده و آشفته باشد.
شاید کابوس‌آورترین سلاح برای مهاجمان، مین‌های زمینی باشد – مواد منفجره قدرتمندی که درست در زیر خاک کمین کرده‌اند، بی‌صدا و دیده نمی‌شوند تا زمانی که روی آن‌ها قدم بگذارید یا در وسیله نقلیه خود روی آن‌ها غلت بزنید.
مشخص نیست که چه تعداد مین زمینی را در امتداد محتمل ترین جبهه تهاجم در منطقه دونباس شرق اوکراین که تحت کنترل جدایی طلبان است، کاشته است. اما بدون شک زیاد است. برای مقابله با مین ها، ارتش روسیه واحدهای تخصصی سوار بر وسایل نقلیه به همان اندازه تخصصی را مستقر می کند که اقدامات متقابل قدرتمندی را بسته بندی می کنند.
یکی از این اقدامات متقابل نقش ثانویه دارد – منفجر کردن عمدی کل خیابان‌های شهر.
ارتش روسیه مانند بسیاری از ارتش های مدرن، از مین ها به عنوان سیستم اصلی مین زدایی خود استفاده می کند. یک شارژ خطی اساساً یک ماده منفجره راکتی و طناب مانند است. راکت بار را در هوا تقویت می کند و بار خط را در سراسر میدان مین می کشد. ایده این است که انفجار بعدی هر مین زیر را فعال کند و یک مسیر را به طور انفجاری پاک کند.
ترفند این است که شارژ خط مین پاکسازی یا "MICLIC" را به اندازه کافی به میدان مین نزدیک کنید – معمولاً بیش از چند صد فوت نیست. ممکن است توپچی‌ها یا موشک‌های دشمن در پشت میدان مین وجود داشته باشند که می‌خواهید آن را پاکسازی کنید، و آنها بدون شک دوست دارند چند گلوله را در خودرویی قرار دهند که یک تن مواد منفجره برهنه را حمل می‌کند.
بی دلیل نیست که روس ها اغلب MICLIC های خود را روی وسایل نقلیه زرهی سوار می کنند و آنها را در جوخه های مهندسی رزمی که "گروه های پشتیبانی حرکت" را همراهی می کنند – "OOD" مخفف روسی است – که دنباله پشت خط اول تانک ها در یک گردان تاکتیکی است. گروه
جوخه ها شامل دو خودروی مین پاک کن UR-77 و بولدوزر زرهی IMR-2/3 هستند. OOD گسترده تر با میزبانی از وسایل نقلیه ویژه – از جمله وسایل نقلیه هیولایی پاکسازی مسیر BAT-2 – برای محافظت در کنار تانک ها یا خودروهای جنگی پیاده نظام حرکت می کند.
اگر یک واحد به یک میدان مین برخورد کند – احتمالاً راه سختی را که مین ها در زیر پا هستند کشف می کند – OOD به جلو حرکت می کند. خدمه UR-77 با تانک ها و IFV هایی که آتش را پوشش می دهند، MICLIC خود را پرتاب می کند. لستر گراو و چارلز بارتلز در کتاب راه جنگ روسیه خاطرنشان کردند: "یک بار شارژ یک خط مسیری به طول 90 متر در شش متر را پاک می کند."
انفجار قابل توجه و خطرناک است. در جریان نبرد در چچن در سال 1995، مهندسان روسی به اشتباه یک MICLIC را به خطوط خود پرتاب کردند و 28 سرباز روسی را کشتند.
نسخه ای از MICLIC روسی، UR-83P، وجود دارد که مهندسان پیاده شده می توانند آن را در موقعیت خود قرار دهند. این نسخه ای است که روسیه ظاهراً در اختیار جدایی طلبان در دونباس قرار داده است و جدایی طلبان از آن برای اهدافی غیر از پاکسازی میدان مین استفاده می کنند.
آنها UR-83P را در شهري به نام Oleksandrivka هجوم آوردند. اگر در زمان انفجار هنوز غیرنظامیان در اولکساندریوکا بودند، ممکن است در کنار مدافعان اوکراینی شهر کشته یا زخمی شده باشند.
ارتش روسیه و متحدانش مدت‌هاست که از MICLICS برای حملات شهری استفاده می‌کنند و به‌طور بی‌توجهی کل خیابان‌های شهر را منفجر می‌کنند. ارتش سوریه در سال 2014 حداقل یک UR-77 را در نبردهای شهری شرورانه در دمشق مستقر کرد.
اما روس ها و سوری ها تنها نیستند. در سال 2004، سپاه تفنگداران دریایی ایالات متحده MICLIC های خود را برای پاکسازی تله های انفجاری در شهر فلوجه عراق شلیک کرد. لانگ وار ژورنال در این مقاله خاطرنشان کرد: "این یک استفاده نوآورانه از فناوری موجود و نمونه دیگری از خلاقیت و سازگاری سرباز آمریکایی است." زمان.
مطمئناً، اما MICLIC ها ابزاری بی سر و صدا هستند – قدرت آتش خام در میدان های جنگ که در آن قدرت آتش خام می تواند غیرنظامیان را در کنار جنگجویان بکشد. وحشت منحصربه‌فردی که مین‌ها بر پیاده‌نظام خط مقدم وارد می‌کنند، به توضیح اینکه چرا هر ارتشی چنین اقدام متقابل بی‌رویهی را توسعه می‌دهد، کمک می‌کند.
اگر و زمانی که روسیه جنگ خود را با اوکراین گسترش دهد، اتهامات خط مین زدایی مهاجمان می تواند یکی از وحشتناک ترین سلاح ها باشد که مطمئناً یک کارزار وحشتناک خواهد بود.

source

توسط bookheart

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.